Heç vaxt işdən çıxandan sonra avtobusu gözləyərkən telefonla nə edəcəyini bilməmisən? Mən də o insanlardanam – sosial şəbəkələrdə saatlarla sürüşdürmə etmək məni daha da yorur, xəbərləri oxumaq isə əsəblərimi gərginləşdirir. Adətən qulaqlığı taxıb musiqiyə qapanıram, amma həmin gün telefonun batareyası yarıda idi və musiqini çox dinləsəm, evə çatanda tam bitəcəkdi. Avtobusa on beş dəqiqə var idi. Dayanacaqdakı skamyada oturdum, ətrafa baxdım – hər kəs öz telefonuna gömülmüşdü. Birdən qərar verdim: mən də nəsə maraqlı bir şey tapmalıyam.

Dostlarımdan biri həmişə deyirdi ki, asudə vaxtlarında mostbet android proqramında sadə oyunlara baxır, vaxt keçirir. Mənə də maraqlı gəldi. "Niyə də yox?" deyə düşündüm. Axı pulsuzdur, heç olmasa beş dəqiqəlik əyləncə olar. Tez telefonu açıb proqramı tapdım. Yüklənməsi bir dəqiqə çəkmədi. Açılış ekranı, rəngarəng dizayn – ilk baxışdan sadə və anlaşıqlı görünürdü.

Avtobusa minib oturdum. Pəncərənin yanında yer tapmışdım, qulaqlıqda yüngül bir caz musiqisi, əl də telefonda. Oyunları gəzməyə başladım. Çox seçim var idi, amma mən ən sadə görünənlərə baxırdım – mərc deyil, sadəcə oyun mexanikası maraqlı idi. Elə bir oyun tapdım ki, meyvələr fırlanır, səslər sakit və xoş idi. "Bunu yoxlaya bilərəm" dedim. Oyun virtual pulla da oynanılırdı, amma mən düşündüm ki, beş dəqiqəlik əyləncə üçün bir az real pul qoyum, daha maraqlı olar. Cibimdə 10 manatlıq vardı. Onu yüklədim – ən kiçik mərc məbləği ilə başladım.

İlk beş dəqiqə heç nə olmadı. Balans azalırdı, amma mən əylənirdim. Oyunun içindəki qrafika, animasiyalar, hər dəfə fırlananda gözləmə hissi – bütün bunlar məni iş düşüncələrindən uzaqlaşdırmışdı. Avtobus şəhərin mərkəzindən keçirdi, pəncərədən işıqlar sürüşüb gedirdi, mən isə ekrandakı meyvələrə baxırdım. Sonra bir anda nəsə dəyişdi. Ekrandakı simvollar dayandı və mən başa düşdüm ki, bir xətt tamamlandı. Balansım ikiqat artdı. Gülümsədim. Öz-özümə "bax, işləyir" dedim.

Məni ən çox təəccübləndirən odur ki, qazandıqdan sonra daha da maraqlandım. "Görəsən, bu şans davam edəcək, ya yox?" sualı beynimdə dolanırdı. Artıq avtobusdan düşmüşdüm, amma hələ də telefonla oynayırdım. Evə qədər olan yol on beş dəqiqədir – mən o yolu iyirmi beş dəqiqəyə getdim, çünki hər addımda ekrana baxırdım. Evə çatanda isə başa düşdüm ki, bu sadəcə bir fasilə deyil, artıq maraqlı bir məşğuliyyətə çevrilib.

Otağıma keçdim, çay dəmlədim, rahat kresloda əyləşdim. Telefonu qarşıma qoyub davam etdim. Bu dəfə daha diqqətli idim – oyunun qaydalarını oxudum, bonusların nə vaxt aktivləşdiyini öyrəndim. Məlum oldu ki, sadəcə fırlatmaq deyil, bəzi strategiyalar da var. Məsələn, hansı simvollar daha dəyərlidir, hansı kombinasiyalar daha çox qazandırır. Bu məni düşündürdü – əslində burada da bir növ hesablama var, sadəcə bəxt deyil. Növbəti bir neçə mərcdə yenə kiçik qazanclar oldu. Hamısı 5-10 manat arası, heç biri böyük deyildi, amma ardıcıl olaraq qazanmaq hissi gözəl idi.

Üç saat keçdiyini anlamadım. Telefona baxdım – gecə saat biri keçmişdi. Balansı yoxladım: ilk qoyduğum 10 manat indi 78 manat olmuşdu. Heç bir böyük uduş yoxdu, sadəcə kiçik kiçik artımlar. Bu, mənə bir şey öyrətdi – bəlkə də həmişə böyük qazanmaq vacib deyil, bəlkə də bu prosesin özü, addım-addım irəliləmək daha maraqlıdır. Qərar verdim ki, bu gecəlik kifayətdir. Pulun hamısını çıxarmadım, bir hissəsini balansda saxladım ki, başqa vaxt yenə oynayım.

Yatmağa hazırlaşarkən düşündüm: "Mən bu axşam nə etdim?" İşdən çıxdım, avtobus gözlədim, mostbet android proqramını kəşf etdim, üç saat oynadım və 78 manat qazandım. Amma ən əsası, mən həqiqətən dincəldim. İş düşüncələri, problemlər, sabahkı görüşlər – hamısı hardasa yox oldu. Sadəcə mən və oyun vardı. Bu, gözlənilməz bir terapiya idi.

Ertəsi gün işə gedəndə özümü daha yüngül hiss edirdim. Həmin axşamın təsiri ilə gün ərzində daha az əsəbiləşdim, daha çox gülümsədim. Axşamüstü bir dostum zəng vurub dedi ki, axşam görüşək, darıxmışam. Getdim görüşdüm. Oturub söhbət edərkən ona danışdım bu təcrübəmi. Güldü, dedi: "Sən də axırda mənim tövsiyələrimə qulaq asırsan". Və haqlı idi – nə qədər vaxt idi deyirdi, mən isə həmişə ya bəhanə gətirirdim, ya da maraqlanmırdım. Amma həmin gün, avtobus dayanacağında, heç bir planım olmayan bir anda, sadəcə sınamaq qərarı verdim və nəticəsi gözəl oldu.

İndi hərdən işdən çıxanda və ya istirahət günlərində açıram. Artıq mənim üçün bu, sadəcə oyun deyil, bir növ vərdişə çevrilib. Amma mən heç vaxt çox pul qoymuram, heç vaxt itirməkdən qorxduğum məbləği oynamıram. Mənim üçün əsas prosesdir, gözləmək, fırlanmağı izləmək, bəzən qazanmaq, bəzən uduzmaq. Hər şeydə olduğu kimi, burada da tarazlıq vacibdir. Mən bu tarazlığı tapdığım üçün xoşbəxtəm. Və həmin avtobus dayanacağında verdiyim qərar – telefonu açıb yeni bir şey sınamaq qərarı – indi mənə həm əyləncə, həm də vaxtaşırı kiçik sevinclər bəxş edir. Bəlkə də bəzən ən yaxşı şeylər ən gözlənilməz anlarda, heç bir plan qurmadan baş verir.

wow thanks